انجمن LB

در انتظار فراموشی

lb1383 — Tue, 20 May 2008 14:12:18 GMT

" ماهیان خنگ قلاب ها علامت کدام سوالند؟

که پاسخشان می شوید... "

آمدیم.

بعد از غیبتی کمی طولانی.امین نبود . ما دلتنگش بودیم . مگر می شود به این آسانی انقدر دور رفت. حالا که او به خدمت رفته باید به چند خط ارسالیش دل خوش بود.

ما هستیم.ما تلاش می کنیم بهتر شویم.ما ،ما هستیم.

ماهيها به عمق برويد،

قايق ماهيگير نزديك است

ماهيگير عجله كن

خانواده ات گرسنه است

اما چه فايده

ماهيها اسير تور ماهيگير شدند

و موجي سنگين قايق ماهيگير را در هم شكست

پايان قصه را تو بهتر مي داني

سرنوشت.

محمد(جزیره)

روزهایی که نیستند...

اينجا آدما بيشتر از چيزي كه فكرش رو مي كني تنها هستن.شايد در روز كلي حرف بزنن ، بگن و بخندن ، ولي اينا فقط يه نوع وقت تلف كردن هستش، و فقط كافيه بين خاطره خنده دار نفر اول و نفر دوم چند ثانيه فاصله بيوفته. اون وقته كه مي بيني همه رفتن تو فكر.اينجا آدما معتاد گذشته هستن و بايد روزي چند بار مصرف كنن تا روز بگذره.اين كار باعث سرخوشي لحظه اي مي شه ، يعني وقتي مي ري تو گذشته يه لبخند كمرنگ رو چهرت مي شينه و بعادش خماري و سردرد و بدن درد شروع مي شه و اون موقع هستش كه بايد يكي از خاطرات خوبت رو بفرستي تو رگهات. اگر اينجا مواظب نباشي شايد اور دز كني ، شايد تنها تر بشي ، تنها تر از قبل... شايد نابود بشي...

امین(مترسک)

                                          دیوار ،
                                         ارتباط ،

                                        آجر با آجر

                                  فشار غمگین دو لب

                                            بنا

                                    برای اعتماد ملی

                                    سیمان می ریزد...

                                                                     سینا حشمدار

عطر زندگی

چه بگویم…؟

                       چشم هایم خالیست…

    من چه می دانم ؟!
      بوی بد باز به جانم خورده،

          بوی چادر نماز فلفلی و پیرزن خسته ،

          بوی ترسناک لمس یک دختر

          بوی باغ نگاه پیرمردی که

                              در درون دو چشم کودکی خندان

                                          چه جسورانه وار می چرخد

          بوی تنهایی اتاقمان هیهات....

           که ز هر روزمان شده شب تر

                                                        *         *         *

و در اين باتلاق پر از لجن

           لا به لاي خرابه هاي زمان

            بر سرم زد هواي درياها

دل به دريا زدم كمي وحشت



وقتي از دور مي ديدم

آن يكي جزيره اي سر سبز

               در دل عبوس يك دريا

               چه غريب و ملول خوابيده

در وجودم يكي چه خندان گفت

  بر من و دل نجات نزديك است

                    كه برو كه شايد از اينجا

                           برهي و اندكي آزاد

                                شوي از بند اين ملامت ها

                                              *    *    *

پس به سويش رفتم

سرخوش و كم و حقير و بي معنا

پا به خاكش گذاشتم اي واي

من به جاي خودم رميده شدم

آن جزيره چقدر تنها بود؟!

     و كمي خوابيدم...

        خوابي اندازه شبي كوتاه

          بوي خوش و اندكي كابوس

سر من باز از زمان سر مست

        كه چه زخمي به دل فرو افتاد

             يك مترسك درون یک صحرا

              و سگي آه خسته و ولگرد

      با چه دردي

                        نمي شود معنا؟!

                                                  *          *          *

اين دل فقير نابخشوده...

چه بگويم

دگر چه مي دانم؟؟!

                                         از لجن

                                                   با لجن

                                                           باز به لجن...

                                                                                            امیر(نابخشوده)

آدم ها قدر خورشيد را ندانستند ناگهان آسمان ابري شد

آدم ها دعا كردند كه خورشيد ابرها را كنار بزند

و بار ديگر بر زمين بتابد

خورشيد ابرها را كنار زد

و بار ديگر بر زمين تابيد

.

آدم ها عينك دودي به چشم زدند.

                                                                                              محمد(جزیره)

همیشه پای یک زن در میان است

lb1383 — Sat, 09 Feb 2008 16:01:18 GMT

هرگز از مرگ نهراس‍يدم

اگرچه دستانش از ابتذال شکننده تر بود

هراس من - باری - همه از مردن در سرزمینی است

که مزد گور کن

از آزادی آدمی

افزون تر باشد.

احمد شاملو

۱.مدتی این مثنوی تاخیر شد...

ما نبودیم و شما بودید و این بهانه ی خوبیست برای ماندن و ادامه دادن...

اما این نبودن ها به هیچ عنوان بی دلیل نیست.

مترسک عزیزمان عازم است ، می گویند می خواهد به میهنش خدمت کند البته اگر هنوز چیزی باقی مانده باشد...

جزیره هم که در نیمه های خدمت خود بود و ما هم شدیدا درگیر امتحان شدن و امتحان دادن ...

۲.فرازی بسیار کوتاه

از جاودانه ام بوف کور

به مناسبت سالگرد تولد نابغه ایرانی، صادق هدایت:

...آن سگ زرد گردن کلفت هم که محله مان را قرق کرده وهمیشه با گردن کج و چشمهای بیگناه نگاه حسرت آمیز بدست قصاب می کند ، آن سگ هم همه ی این ها را می داند ، آن سگ هم می داند که قصاب از شغل خودش لذت می برد!...

۳.

دوشنبه است. دوشنبه صبح. صبح باراني دوشنبه از خانه بيرون آمدم. هنوز روشن نشده است هوا.

قدم ميزنم زير باران. بدون چتر. در جيبم هيچ چيز نيست به جز انگشتانم. احساس مي‌كنم تنهاترين آدم روي زمينم. به ياد گذشته مي‌افتم. من زير باران شعر مي‌خواندم و او به من لبخند مي‌زد زير باران. سيگاري روشن مي‌كنم. كفشهاي سفيدش هنوز يادم هست.

از روبرو جواني سيگاري به سمت من مي‌آيد. دستهايش در جيبش است و چتر ندارد. از كنار هم رد مي‌شويم. همزمان دود سيگارمان را بيرون ميدهيم. با هم مخلوط مي‌شوند.

جوان سيگاري با خود مي‌گويد. در فكرش با خود مي‌گويد. اين پسرك سيگاري را نگاه كن. مثل من چتر ندارد.

پسرك سيگاري از كنارم رد مي‌شود. به گذشته فكر مي‌كند. دوشنبه بود. باراني. پسرك سيگاري زير باران شعر مي‌خواند و تشويق مي‌شد با لبخندي. او به كفشهاي سفيد فكر ميكند و احساس مي‌كند تنهاترين است. تنهاترين آدم روي زمين.

مترسک

من به اينجا آمده‌ام تا بفهمم كشتن آدم‌ها چه طعمي دارد

و آدم ميكشم بدون اينكه به آرزوهاي آنها بيا‌نديشم.

روزي خواهد رسيد كه گلوله‌اي مرا از پا در خواهد آورد

تا شخص ديگري طعم آدم كشي را بچشد

بي آنكه به روياهاي من فكر كند.

پس چرا من به سرنوشت كساني كه ميكشم نمي‌انديشم؟

نمي‌دانم.

جزیره

ناله نگاه

اي واي صداي تو دوان شد از پي من

منگ و خراب مي دوم و زار مي زنم

مي بينم آن صداي حزين در دلم ِ نرو

پيدا شد آن نگاهي كه خواستي ِ بمان

انگار در دل من چنگ مي زنند...

اين بار مي روم ِ

آسمان غرق شده در اندوه

رفتم و دور شدم از اينجا

ويكي در سر من ناله كنان...

دو باره هواي نگاهت به سر زده

نشنيد م نگاه تو در سر ِ ولي بخند!

اين بار مي روم.

نابخشوده

وبلاگ هیچی به روز شد

پرواز بر فراز آشیانه فاخته

lb1383 — Fri, 28 Dec 2007 20:30:18 GMT

تفالي به ديوان خواجه:

معاشران ز حريـف شبــانه ياد آريد حقوق بندگي مخلـصانه يــاد آريد

سمند دولت اگر چند سر كشيده رود ز همرهان به سر تازيانه ياد آريد

نــمـي خوريــد دمـي غــم وفــاداران ز بـي وفـائي دور زمـانه ياد آريد

به وجه مرحمت اي ساكنان صدر جلال ز روي حـافظ اين آستانه ياد آريد

ما شب ها با نيچه قهوه اي به سلامتي ديوانگيمان مي زنيم

دلتنگي هاي ما ؛ دلهره هاي هر روز و هر شب آخرش چه مي شود

يك عمر كاشتيم و خورديم يك عمر ديگر هم مي كاريم و مي خوريم.

اين فرياد هاي خاموش اين انتظار هاي بي معني نه مربوط مي شود به رويكرد انتقادي و قانون مند ما به دنياي مدرن و نه اعتراض ما براي رهايي از اين قيل وقال ها و قبول جامعه اي پست مدرن كه به واقع ما در كل نه مدرنيته اي را تجربه كرده ايم و نه پست مدرنيسم را.

كه تمام اين آشفتگي ها نه حاصل استبداد فكري است كه از روشنفكران مان به جاي مانده و نه حاصل رنسانس نداشته مان بلكه اين ها به طور قطع از برخورد شديد نسل هايي است هنوز در آشفتگي اين دنيا هزاران فكر با خود مي كنند.

از اولين و بارز ترين نشانه هاي جامعه پست مدرن مي توان به خستگي و آشفتگي حاصل از شكست هاي جامعه مدرن اشاره كرد ولي براي جامعه ومردمي كه هنوز مشكلش را با مسائل ابتدايي بشر و آزادي هاي نسبي كه هر شخص تنها به خاطر انسان بودنش بايد از آن ها بهرمند شود را حل نكرده آيا مي شود به او فهماند كه كار از اين حرف ها گذشته و تو آرام به گوشه اي بنشين ، تمام اين ها خواب بوده و تو درگير نوعي توهم شده بودي و ما تمام راه را از اول اشتباه آمده ايم...!!!

فيثاغورس در 500 سال قبل از ميلاد مسيح گفت كه تمام دنيا عدد است و سال هاي سال بعد ما دنيا را به واقع عدد ديديم و غول مدرنيته با من دكارت به وجود آمد حالا ديگر در اين دنيا تقابل خوبي و بدي نيست اينجا هر كسي مسئوليتي دارد ، اينجا هر كسي در يك كلاس خاص قرار مي گيرد و مجبور است تمام قوانين مربوط به كلاس خود را رعايت كند.

اينجا انسان ها به خاطر بدي به زندان نمي روند كه بدي مفهومي فراموش شده است.اينجا انسان ها به خاطر نقض قانون كلاس خود است كه مجازات مي شوند و تمام اين خط كشي ها و قانون ها حاصل دنياي عددي و فكريست كه ما الان با آن درگير هستيم.

حالا من ؛ انساني كه خود را درگير با تمام اين قانون ها مي بينم و معتقدم كه اين نسبيتي كه بين انسان ها و رفتارهاي آن ها وجود دارد و در كل نسبيت حاكم بر زمان و مكان خيلي خيلي بزرگ تر از آن است كه بشود در چهار چوب قانون قرارش داد تكليفم چه مي شود با چند نسلي كه خودم را درگير با آنها مي بينم و هنوز يا در دنيايي كلاسيك گير كرده اند يا اينكه خود را در جامعه اي تازه مدرن شده مي بينند و هنوز اميد به اصلاح دنيا با اين قانون ها را دارند .

مني كه در ابتداي راه به اين سوال بزرگ برخورد كردم كه دليل اين همه هيجان چيست ، دليل اين همه رفت و آمد اين فريادهايي كه انسان ها براي اثبات خود مي زنند...

چگونه ، آخر

كجاي اين شب تيره

بياويزم قباي ژنده خود را...

سینا

شاید که آینده از آن ما . . .

هوا سرد است. بخاري روشن، ولي خراب. شاگردان سر كلاس، دست‌ها در جيب و فكر فردا شايد. ناگهان آتش. صداي ضجه‌ي كودكان. مطمئن نيستم كه بوي چوب مي‌آيد يا روغن انسان. ولي مطمئن هستم كه فرداي ايران ديگر به دست كودكان روستای "سفيلان" یا "درودزن" نيست. دولت مهرورزي، كنفرانس ميلياردي در تهران برگزار مي‌كند تا ثابت كند هولوكاست و نسل‌كشي و يهودي سوزي، دروغ است و در طرف ديگر كودكان ما به خاطر نداشتن يك بخاري سي هزار توماني بايد بسوزند. آيا اين هم دروغ است. دروغي براي مظلوم نمايي كودكان روستايي. حالا شما برويد و به كودكان بيرجندي، دوچرخه و واكمن و عروسك بدهيد. حتما مي‌خندند و خوشحال خواهند شد، ولي نمي‌دانند كه فردا در آتش خواهند سوخت. چه سر كلاس ابتدايي، چه در اتوبوس دانشگاه.

اینجا تاجيكستان، يكصد دختر عروس شدند و یکصد پسر داماد. 600 موقعيت شغلي نيز ايجاد شد. در جمهوری آذربایجان نیز ۲۰۰ جهیزیه به دختران آذری اهدا شد. این كميته امداد چه مي‌كند در تاجيكستان و آذربایجان و ماموران كلانتري 138 از بوي خوش خودسوزي به خاطر بيكاري سخن مي‌گويند.

دختر بچه‌هاي بوليويايي با اشك‌هاي رئيس جمهورمان و پول‌هاي بيت‌المال‌مان شبها در "لاپاز" رويا مي‌بينند و دختر بچه‌ي دست فروش ايراني روي پل ميدان صنعت جدول ضرب ياد مي‌گيرد تا شايد اين معادلات سياسي را بتواند حل كند. از اين رايحه‌ي خوش مهرورزي سرمان درد گرفته. درست است، همه ما گوش‌هايمان دراز است. برويد و دروغ بگوييد.

اصلا مي‌دانيد قصه چيست؟ . . .

"از ياد برده رمه فصل كوچ را

چوپان نشسته شب ختم قوچ را

نخلي خميده و دشتي ترك ترك

قطحي بريده امان بلوچ را"

پی نوشت ۰: خدایا، چرا دبستان های ما را دوست نداری؟؟؟

پي‌نوشت 1: اين نوشته اصلا سياسي نيست. اجتماعي هم نيست. فقط کمی درددل است.

پي‌نوشت2: اين قصه سر دراز دارد.

پي‌نوشت3 : آدمي كه خوابه، ميشه بيدارش كرد، ولي كسي كه خودش رو به خواب زده،هيچ وقت نمي‌شه بيدار كرد.

پي‌نوشت4: شعر آخر هم از شاعري بلوچ بود.

مترسک

لینک آتش سوزی

لینک عروسی تاجیک ها

لینک جهیزیه دختران آذربایجان

داستان بولیوی را هم که همه به یاد داریم.

خدايا فكر مي‌كني به هدفت رسيده‌اي؟ اگر زمان به عقب باز گردد، باز هم انسان را مي‌آفريني؟ آيا باز هم به خودت بابت خلق اين موجود لجن احسنت مي‌گويي؟ خدايا، تمام اين جهان براي توست ولي اين كره خاكي حكايت غريبي دارد. اينجا سرزمين تو نيست. اينجا قلمرو شيطان است. انسانها از بدو ورود به اين سرزمين خداي خود را يافتند و تاكنون به بهترين شكل او را پرستيده‌اند. وقتت را تلف مكن، اينجا شيطان خداست. نمي‌تواني اين جهان را از چنگش در بياوري. انسانها اين اجازه را به تو نخواهند داد، نه اينكه تو را دوست نداشته باشند، ولي خوب چيزهايي هست كه تو نمي‌داني. . .

خدايا، خدايا، مرا ببخش اما تو سالهاست كه مبارزه را واگذار كرده‌اي و انسانهابه ميمنت اين پيروزي بزرگ قرن‌هاست كه پايكوبان و سرمست و سرخوش، خون گريه مي‌كنند.

خداي من، خداي زيبا و تنهاي من، اشكهايت فايده ندارد. ما از همان روزي كه پشت به تو قدم در جاده زمين گذاشتيم، لحظه‌اي برگشتيم، دستي تكان داديم و به تو گفتيم:

خدایا . . . خداحافظ

جزیره

مترسک را هم بروز کردم.

lb1383 — Sat, 17 Nov 2007 21:02:18 GMT

به نام خدا

غریبه به پرواز هم دلخوش نیست...

فصل فصل کوچ است انگار

۱. سلام

اين التماس نيست

اصلا التماس كه فروشي نيست

اين ها بيشتر مي تواند شبيه به آخرين فرياد هاي يك مردي باشد كه در حال سقوط از يك صخره

است

یا شاید

" اينجا كه خورشيد ندارد

اينجا آدم ها غروب مي كنند

غروب كن عزيز دلم " ¹

۲. زمانه زمانه ي غريبيست نازنين

اينكه درخت هر چه بارش بيشتر باشد سر به زير تر است به طور دقيق خلاصه مي شود در آدمي مثل رحيم رسولي.

رحيم رسولي كه تا به حال كتاب هاي موفق بسياري را چاپ كرده و به گفته ي خيلي از استادان و آنهايي كه اهل فن هستند جز چند طنز نويس برتر ايران به حساب مي آيد ، اما همچنان غريب مانده به طوري كه با اينكه چند ماهي مي شود كه وبلاگ اختصاصي خودشان را راه اندازي كردند اما هنوز خيلي ها هستند كه بي خبر مانده اند

و اما در مورد رحيم رسولي بايد گفت كه از ايشان تا آنجايي كه بنده اطلاع دارم چند كتاب به قرار زير به چاپ رسيده است:

روزي ما دوباره... (غزل)

شب هاي شعر چشم هاي تو... (غزل)

آقا اجازه ما بگيم؟!؟ (مجموعه داستان)

دزد ها غريبه نيستند (مجموعه شعر)

آنقدر طوفانيم... (طنز)

آدرس وبلاگ "وبلاگ اختصاصی رحیم رسولی"

و چند كار از ايشان:

آلفيا به م.و

نگاه كن آلفيا آدم ها مثل هم نيستند

مثلا

همين من و تو را ببين

من هر روز سي و دو پله را بالا مي آيم

تا از تو دعوت كنم شب را با هم باشيم

و تو سي و دو پله را پايين مي آيي

كه شب را با هم باشيم

اما همسايه هاي طبقه همكف

راست راست مي گردند

مبادا سقوط كنند

آنها معتقدند

مانيفست عشق هاي بي درد و سر

در زير زمين ها نوشته مي شود

نگاه كن آلفيا

همسايه هاي طبقه همكف حرف ندارند

آنها آنقدر آرام آرام از كنار يكديگر رد مي شوند

كه هيچ كس حدس نمي زند

شب را با هم بوده اند

اما من و تو هميشه بايد بالا برويم

حرف بزنيم

شلوغ كنيم

سر و صدا كنيم

آخر مگر بدون حرف

اين پله ها تمام مي شود؟!

نگاه كن

آلفيا ²

.....

کشف و شهود

مادر گفت نان نداریم

پدر گفت دهانت را ببند

بچه کشف بزرگی کرده بود

نان و دهان

قافیه بودند

.............

خاطره

هرگز از ياد نخواهي برد

لبهايي را كه گفت:دوستت دارم

هرگز از ياد نخواهم برد

لبهايي را كه فرصت نكرد بگويد«دوستت دارم»

براي ايشان مانند هميشه آرزوي موفقيت و آزادي مي كنيم و اميدواريم اين جسارت ما را تنها به پاي شاگرديمان بگذارند.

انجمن L.B(سینا)

پا نوشت ها :

¹.علیرضا دانش پژوه

².از کتاب دزدها غریبه نیستند

صحبت خوش

تو كه از ما بودي

                 تو كه از ما شدي و عشق به جان مي دادي

تو كه از روي صداقت گفتي

                  كه عشق تو بر اين خاك

                                        مثل دريا ماند

پس چرا؟

                         عشق به اين صحبت خوش

                                          در درون نگه سرد تو نيست

و دلت مي گويد:

                               « كه دروغي تو دروغ

                                  كه فريبي تو فريب »



من برآنم كه در اين باديه ي وحشتناك

                                                 دل تو چركين شد

تا كه درسي باشد

                        كه در اين پهنه ي دلگير و عبوس

        از سر كودكي و گستاخي

                                        نروي سوي محال

و كنون

           « ابرهاي همه عالم

             در دلت مي گريند »

تو در آن كسوت آغاز عبوس

                            نشنيدي سخنم

اينك اينجا كه منم

همه عشق است و اميد

همه شور است و فغان

و تو اما…



                                هيهات

نابخشوده

۱)

احساس مي كرد كه وجود دارد

احساسات اسب هاي وحشي هستند كه در چشم هاي ما مي دوند

و او اسير آن چشم هاي بي احساست شده بود…

آخر‌‌‌‌‌‌براي كسي كه در نظر او

خوش بخت ترين موجود دنيا پشه ايست كه ترا نيش مي زند

كه خون تو نبض زندگيست...

كه سّم رگ هاي تو،

سقوطم را پر معنا مي كند

و...

غروب ميكند.

غروب مردي سرد كه فقط گاهي احساس مي كرد كه وجود دارد.

...

۲)

تقديم به: اين روزهاي هميشه يك رنگ...

و لعنت به تمام دايره ها.

شبـيـــه هر روزش ، شبـيــه يك مآيوس

شبـيه خـوابي خـوش در آخــرش كـابوس

شبـيــه بــادي كـه مــــــدام آشـوب اسـت

هميشه تكرار است ، هميشه اش افسوس

سینا

تار و پود او

ديروز فهميدم كه چقدر خسته‌ام و تصميم گرفتم تا تمام خاطرات او را نابود کنم تا مگر فراموش شود. از اين رو پيامي اضطراري را به كليه اعضاء بدنم ارسال كردم.

"توجه! توجه!

از اين لحظه به بعد هر عضوي كه ياد و خاطره‌اي از او را به همراه داشته باشد، متخلف شناخته شده و مجازات خواهد شد. لذا تا پايان ساعت بيداري امروز هر چه سريعتر خود را معرفي كرده تا تصميمات بعدي اتخاذ و نتيجه متعاقبا اعلام گردد"

بعد از ارسال اين خبر تصميم گرفتم تا هر عضوي كه خود را معرفي كرد و خاطره‌اي از او را هنوز به همراه داشت را از ساختار بدنم اخراج كنم. ساعات پر رفت و آمد و شلوغ ذهنم شروع شد. دستانم آمدند و خود را معرفي كردند. آنها هنوز گرمي دستان او را به ياد داشتند. پاهايم آمدند و لذت قدم زدن با او را تحويل دادند و خود نيز منتظر حكم من شدند. چشمانم تصوير لبخند او را با شرم و خجالت نزد من آوردند. گوشهايم صداي لرزانش را در روز خداحافظي كشان كشان به من تحويل دادند. گونه‌هايم گرمي بوسه‌هايش را، سينه‌ام دلشوره‌هاي قبل از قرارمان را، موهايم نرمي نوازشش را و پلكهايم روياهاي شبانه‌اش را، شانه‌هايم اشك‌هايش را و . . .

تمام چيزهايي كه برايم آورده بودند را در كنارهم چيدم و تمام اعضاي متخلف را رديف كردم.

آري من تمام شدم و او آغاز شد. حال ميفهمم كه تلاشم چقدر بيهوده بود است. او فراموش نمي‌شود.

مترسك

روزگار وحشي

لعنت به تمام قــلمهايي كه همدم تنهايي ميشوند.

لعنت به تمام زبانهايي كه زخم دل را بازگو ميكنند.

لعنت به تمام نگاه هايي كه صداقت را فرياد ميزنند.

لعنت به تمام چشماني كه در جاده هاي انتظار مي گريند.

لعنت به تمام كاغذ هايي كه ميسوزند.

لعنت به تمام قلبهايي كه هنوزشعله ورند و ميتپند.

لعنت به خورشيدي كه به خيال گرمي دلها ميدرخشد.

لعنت به تمام گلهاي آفتابگرداني كه در دامن دشت مي رقصند.

لعنت به تمام ماهياني كه صميمانه شكار قلابها مي شوند.

لعنت به تمام پاهايي كه جسمي مرده را به اين سو و آنسو مي كشند.

لعنت به درختي كه با طوفانهاي آسمان مي جنگد.

لعنت به مترسكي كه آرزوي بوسيدن پرندگان را دارد.

لعنت به قاصدكي كه نداي عشق سر مي دهد.

لعنت به عابري كه قلبش را قمار مي كند.

لعنت به دستاني كه سالهاست براي دوستي دراز شده اند.

لعنت به لبخندي كه وجود را آتش مي زند ، خاكستر ميكند ، نابود ميكند،..

لعـنت به اين دنيا...

لعنت به ...

خدايا آرامشي عطاكن

جزيره

وبلاگ هیچی به روز شد: «تمام هیچی من»

3 قدم مانده به در

lb1383 — Mon, 22 Oct 2007 17:35:18 GMT

"واژه واژه
سطر سطر
صفحه صفحه
فصل فصل
گيسوان من سفيد مي شوند
همچنان که سطر سطر
صفحه هاي دفترم سياه مي شوند"

و قیصر امین پور هم رفت تا ادبیات و شعر معاصرمان فقیر تر از قبل بشود. انجمن LB از دست دادن این عزیز رو به همه دوستداران ادبیات تسلیت میگوید.

۱) ما به روز شدیم

و اون شروع سخت و سنگین با حضور دلگرم کننده شما و با محبت هاتون چقدر خوب و امیدوار کننده شد و از همین جا کمال تشکر و قدر دانی رو از تمام دوستان داریم.

۲)برای اطلاع رسانی راحت تر و همچنین صحبت و نقد در مورد کارها دوستان می تونند ID یاهوی انجمن رو Add کنند : Lb1383

3)و در آخر، مطالب این پست و انتظار ما برای نقد و بررسی شما.

با تشکر انجمن LB .

برهوت

دستهايم را رها مـكن .

روزي را ميبينم كه در ميان گل و لاي فرياد ياري سر داده اي .

ميدانم كه روياي دريـــا در سر داري اما فاصله ميان تن ظريف تو تا دريا به اندازه راهــي است كه من تا آسمان دارم .

ميدانم كه زخـــــميت ميكنم،ببخش اين سرزمين گـــلي ندارد كه بر روي آن آرام بگيري.

اينجا همه زيباييها را به يــغما برده اند وتنها بي رحمي من است كه قامتم را راست نگه داشته.

بمان ،

تا در زير پاي رهگذران خرد نشوي ، تا درياي روياهـــــــايت تبديل به لجن زار نشود .

تا بتواني لـطافتت را حتي به رخ اقيانوس بـكشي ... نگاه كن ، قـــصه من و تو ، قصه خار و شبنم است ... اي كاش ، به تو گفته بودم . افسوس.

(جزيره)

خاطره

امروز چه صبحی دارد.

آسمانی روشن

و زمینی سرسبز

و خدا خندان است . . .

دوست دارم که فریاد زنم

دوست دارم خنده ام را همه جا جار زنم

تا همه درک کنند که شادم امروز

و قشنگ است که هر روز از هفته همگی خنده کنیم

چه کم است یک هفته

تو بگو ماه

بگو سال

بگو قرن

کم است . . .

و سرود خنده، دشمن ثانیه هاست

به کما میرود این عقربه بازیگوش

وقت خندیدن ماست

و ببین ثانیه قطره قطره میشود سیل،

میبرد جان مرا

و تو را

و همه مردم را

و از این سیل زمان

گل و لای است نشسته بر جای که همان خاطره هاست

تو بیا تا در این مزرعه حاصلخیز، شال همت بندیم.

و ببریم از آن علف هرزه دشنام

و بکاریم در آن لاله سرخ، سوسن زرد

و از آن دور کنیم علف خاطره های بد را

شب که شد خسته ولی شاد بخوابیم به زیر مهتاب

و بدانیم که صبح

آسمان روشن

زمین سبز

و خدا خندان است . . .

(مترسک)

نابخشودنی

"تو به من خندیدی! "

من اما هیهات

باز هم از سر عشق خنده ای نشنیدم

تو همانی بودی

که به من می گفتی :

عشق من را بی شک ندهی بر عالم

و نمی دانستی کین منو قلب قسم خورده ی من

از سر عشق نهان گشته ی تو

یک صدا هم پیمان

از ته دل به فغان

نرم و آرام زدیم آن فریاد...

که چرا؟!

از سر این گنه پر اکراه

نتوان کرد گذر

و دلم گفت که ای آدمیان

این گناه و تقصیر نتوان کرد ز سر .

از برای که سخن می گویم؟

صحبت از عشق به خاک

و عروج از دل شب

تا به سر چشمه صبح

سخنی نیست که در قدرت هر کس باشد

و در آن ظلمت شب

من و این یک دل سرما زده ی یخ کرده

از پی این پندار

غرق در باور این فکر شدیم

که چرا؟

"باغچه ی کوچک ما سیب نداشت..."

(نابخشوده)

این حجم دیوانه به قرص های ضد حاملگی نیازمند است!

آن روزهایی که تمام موجودات دو پا هم کبکشان هم خروسشان با هم می خواند

، در گیر و دار این هست و نیست ها ،

در گوشه ای از این شهر شلوغ ، مگر فرقی هم میکند که گرسنه باشی یا پوچ؟

درست است "زندگی تاوان یک لحظه غفلت حواست"

که حضوری همراه با شکنجه،

تاوانش لحظه هایی است که من دست به خود فروشی می زنم

و تمام این داستان ها از خدایی شروع شد که آنقدر ها دور بود که بادبادک کودکی من را ندید

که التماس کودکی مغرور را به دست حادثه سپرد

و من خدایم را در میان پول خردهایم گم کردم

و آنها را به بدکاره ای سه چشم بخشیدم

میان حادثه ها پی دلیل گشتن و برای هر ثانیه هزار بار چرخش ،

اینها تمامش با خدایی تمام می شود که

خاطرات پوچ را به بوسه ای می گیرد

و این زندگی با این ریتم زخمی و خسته آنقدرها هم شیرین نیست

و وسوسه ای ملوس هم خوابه بدکاره ی هر شب من است...

حالا بلند شو و بر روی دیوارهای این اتاق خدایی بی نهایت بکش!

اینها تمام خاطرات کودکی من بود

کودکی که زمان را از یاد برد تا همیشه کودک بماند.

(سینا)

اولین گریه...

lb1383 — Wed, 10 Oct 2007 07:20:18 GMT

این وبلاگ گروهیست

یعنی که در حقیقت این وبلاگ متعلق به انجمن کوچیک ما L.B هستش.

فعلا قراره با فعالیت ما 4 نفر (جزیره ، مترسک ، نابخشوده و سینا ) به کار خودش ادامه بده.

این چند خط هم برای شروع تقدیم به تمام عزیزان.

(برای ارتباط با اعضای انجمن و صحبت و بحث در مورد کارها ، ID یاهو انجمن رو Add کنید: lb1383)

صداي وحشي شليك

تمام دونده‌ها حريصانه جاده را ميبلعند. (شايد مردم راست مي‌گويند)

اين روزها احساس مي‌كنم اول دايره ايستاده‌ام.

انگار همين چند روز پيش بود،

روزنامه‌هاي سياسي نوشتند

مردي در طی يك حادثه رانندگي تمام زندگيش را از دست داد.

اما مار گزيده اگر زنده بماند ديگر از هيچ چيز نمي‌ترسد.

و باز هم صداي شليك و آغوش باز جاده

چقدر خوب

تمام علف‌ها برايم دست تكان مي‌دهند

شايد بايد شروع كرد.

سينا(سگ ولگرد)

رولت روسي

از قاب پنجره به بيرون خيره شده بود

و سعي مي‌كرد كه از منظره روبرو لذت ببرد.

چقدر مسخره، مگر غروب خورشيد زيباست؟

لحظه‌اي مكث

و بعد نشسته بر پشت ميز و خيره به خرمگسي كه تمام توان خود را گذاشته تا از اين دخمه رها شود.

شليك اول، مرور خاطرات كودكي تا همان لحظه.

شليك دوم، كمي جنون،

شليك سوم، لبخندي كمرنگ و خوب ذره‌اي اميدواري،

شليك چهارم خيلي معمولي،

شليك پنجم، خاطره يك داستان قديمي، معشوقه بي وفا، چقدر مسخره،

شليك ششم مغزي متلاشي بر روي ديوار

و خرمگسي كه هنوز خود را به شيشه مي‌كوبد.

چقدر زيبا.

جزيره

آسمان خنده

پشت سرم زير زجر پلك‌هاي خسته خيس،

آسمان را مي‌توان حس كرد.

آسمان به زلاليت كثيف يك خنده مرا دقيق ميبلعد،

حتي بلندترين كوه‌ها از عميق‌ترين دره‌ها به آسمان نزديكتر نيستند.

خنده‌دار بودن شعر گفتن را

به خنده‌دار بودن شعر نگفتن

ترجيح مي‌دهم.

نابخشوده

مزرعه

داستان از اونجايي شروع شد كه داشتم از كنار يه مزرعه رد مي‌شدم. يه مترسك غمگين رو ديدم. ازش پرسيدم چي شده. گفت: عاشق شدم. گفتم خوب اينكه بد نيست. گفت: اگر تا مچ پا توي خاك باشي و هيج جا نتوني بري، اونوقت چي؟ اگر قول داده باشي كه از اين مزرعه نگهباني كني، اون موقع هم ميتوني خوشحال باشي؟

دلم گرفت. بهش گفتم: خوب معشوقه‌ات كجاست؟ گفت: تو مزرعه همسايه. گفتم: اگر يه بار ببينيش حالت بهتر ميشه؟ گفت: آره آره. مطمئنا بهتر ميشم.

من به اون قول دادم كه تا موقعی که برگرده بجاش بمونم. اون هم رفت كه رفت. حالا من چند سالي ميشه كه وسط اين مزرعه گير كردم و متاسفانه بهش قول دادم.كه تا اومدنش اينجا بمونم. راستي داشت يادم مي‌رفت. كسي از دختر مزرعه‌دار همسايه خبر داره؟؟؟ آخه من اون شب خونه مزرعه‌دار و دخترش دعوت بودم.

مترسک

lb1383 — Sat, 29 Sep 2007 06:29:10 GMT

بزودي شروع ميكنيم.

خاطرات خوب را تمام نكرديم، تمام شد...