| تبليغات | X |
|
ادبیات-شعر سینما و نقد
|
" ماهیان خنگ قلاب ها علامت کدام سوالند؟
که پاسخشان می شوید... "
آمدیم.
بعد از غیبتی کمی طولانی.امین نبود . ما دلتنگش بودیم . مگر می شود به این آسانی انقدر دور رفت. حالا که او به خدمت رفته باید به چند خط ارسالیش دل خوش بود.
ما هستیم.ما تلاش می کنیم بهتر شویم.ما ،ما هستیم.
ماهيها به عمق برويد،
قايق ماهيگير نزديك است
ماهيگير عجله كن
خانواده ات گرسنه است
اما چه فايده
ماهيها اسير تور ماهيگير شدند
و موجي سنگين قايق ماهيگير را در هم شكست
پايان قصه را تو بهتر مي داني
سرنوشت.
محمد(جزیره)
روزهایی که نیستند...
اينجا آدما بيشتر از چيزي كه فكرش رو مي كني تنها هستن.شايد در روز كلي حرف بزنن ، بگن و بخندن ، ولي اينا فقط يه نوع وقت تلف كردن هستش، و فقط كافيه بين خاطره خنده دار نفر اول و نفر دوم چند ثانيه فاصله بيوفته. اون وقته كه مي بيني همه رفتن تو فكر.اينجا آدما معتاد گذشته هستن و بايد روزي چند بار مصرف كنن تا روز بگذره.اين كار باعث سرخوشي لحظه اي مي شه ، يعني وقتي مي ري تو گذشته يه لبخند كمرنگ رو چهرت مي شينه و بعادش خماري و سردرد و بدن درد شروع مي شه و اون موقع هستش كه بايد يكي از خاطرات خوبت رو بفرستي تو رگهات. اگر اينجا مواظب نباشي شايد اور دز كني ، شايد تنها تر بشي ، تنها تر از قبل... شايد نابود بشي...
امین(مترسک)
دیوار ،
ارتباط ،
آجر با آجر
فشار غمگین دو لب
بنا
برای اعتماد ملی
سیمان می ریزد...
سینا حشمدار
عطر زندگی
چه بگویم…؟
چشم هایم خالیست…
من چه می دانم ؟!
بوی بد باز به جانم خورده،
بوی چادر نماز فلفلی و پیرزن خسته ،
بوی ترسناک لمس یک دختر
بوی باغ نگاه پیرمردی که
در درون دو چشم کودکی خندان
چه جسورانه وار می چرخد
بوی تنهایی اتاقمان
هیهات....
که هر رو زمان شده شب تر
* * *
و در اين باتلاق پر از لجن
لا به لاي خرابه هاي زمان
بر سرم زد هواي درياها
دل به دريا زدم كمي وحشت
وقتي از دور مي ديدم
آن يكي جزيره اي سر سبز در دل عبوس يك دريا
چه غريب و ملول خوابيده
در وجودم يكي چه خندان گفت
بر من و دل نجات نزديك است
كه برو كه شايد از اينجا
برهي و اندكي آزاد
شوي از بند اين ملامت ها
* * *
پس به سويش رفتم
سرخوش و كم و حقير و بي معنا
پا به خاكش گذاشتم اي واي
من به جاي خودم رميده شدم
آن جزيره چقدر تنها بود؟!
و كمي خوابيدم...
خوابي اندازه شبي كوتاه
بوي خوش و اندكي كابوس
سر من باز از زمان سر مست
كه چه زخمي به دل فرو افتاد
يك مترسك درون یک صحرا
و سگي آه خسته و ولگرد
با چه دردي
* * *
اين دل فقير نابخشوده...
چه بگويم
دگر چه مي دانم؟؟!
از لجن
با لجن
باز به لجن...
امیر(نابخشوده)
آدم ها قدر خورشيد را ندانستند ناگهان آسمان ابري شد
آدم ها دعا كردند كه خورشيد ابرها را كنار بزند
و بار ديگر بر زمين بتابد
خورشيد ابرها را كنار زد
و بار ديگر بر زمين تابيد
.
آدم ها عينك دودي به چشم زدند.
